Trzeci dzień w Buenos Aires postanowiliśmy poświęcić kulturze. I to w dość szerokim rozumieniu, bo w planie znalazły się architektura, literatura, historia, teatr, a na koniec również kulinaria. Jak się okazało, Buenos Aires ma w każdej z tych dziedzin naprawdę sporo do zaoferowania.
Palacio Barolo, czyli podróż przez piekło, czyściec i raj
Zaczęliśmy od Palacio Barolo, jednego z najbardziej niezwykłych budynków Buenos Aires. Zaprojektował go włoski architekt Mario Palanti na zlecenie Luigiego Barolo, włoskiego przedsiębiorcy, który dorobił się fortuny w Argentynie. Barolo zmarł w 1922 roku, rok przed ukończeniem budynku. Sam budynek powstał w 1923 roku i przez pewien czas był najwyższym w Ameryce Południowej. Ma dokładnie 100 metrów wysokości, ale nie jego rozmiary są tutaj najciekawsze. Palanti był zafascynowany „Boską komedią” Dantego Alighieri i postanowił przełożyć ją na język architektury. Cały budynek jest więc symboliczną podróżą przez piekło, czyściec i raj. Parter i podziemia odpowiadają piekłu, kolejne kondygnacje czyśćcowi, a najwyższa część budynku symbolizuje niebo. Nawet jego wysokość nie jest przypadkowa – 100 metrów nawiązuje do stu pieśni „Boskiej komedii”. Ornamenty bledną z każdym kręgiem wiodącym ku niebu, schody się zwężają, co potwierdza, że droga do nieba nie jest taka prosta. Podobno pierwotnym zamysłem architektów było nawet sprowadzenie do Argentyny prochów Dantego, aby uchronić je przed zniszczeniem w niespokojnej wówczas Europie, miotanej pierwszą wojną światową.
Nagrodą za dotarcie do nieba był widok z dwudziestego piętra. Absolutnie fantastyczna panorama Buenos Aires, z której dopiero widać, jak ogromne jest to miasto. Nie widać z tego miejsca natomiast jak jest zielone, bo budynki się zagęszczają wraz z wysokością.
Kongres, czyli odrobina argentyńskiej monumentalności
Z Palacio Barolo podeszliśmy pod imponujący gmach Kongresu Narodowego Argentyny. Budynek powstawał na przełomie XIX i XX wieku, według projektu włoskiego architekta Vittoria Meano, a jego oficjalne otwarcie nastąpiło w 1906 roku. Monumentalna kopuła, kolumny i bogato zdobiona fasada przypominają, jak bardzo Argentyna chciała wówczas podkreślić swoją pozycję jako nowoczesnego i zamożnego państwa – w końcu na początku XX wieku była jednym z najzamożniejszych krajów świata. Zresztą to jeden z motywów, który przewija się podczas naszego pobytu w Buenos Aires. Europejskie inspiracje są tutaj obecne niemal na każdym kroku. Chwilami można odnieść wrażenie, że spacerujemy po Paryżu, Madrycie albo Rzymie, tylko wszystko jest trochę większe i bardziej monumentalne.
Recoleta
Kolejnym punktem była Recoleta, a dokładniej słynny cmentarz, który bardziej przypomina niewielkie miasto niż miejsce pochówku. Wąskie uliczki, marmurowe mauzolea, rzeźby, kaplice i rodzinne grobowce. Niektóre wyglądają jak niewielkie pałace, inne jak miniaturowe kościoły. Dla nas sam format takiego cmentarza nie był szczególnym zaskoczeniem. Widzieliśmy już podobne miejsca podczas wcześniejszych podróży, między innymi w Paryżu, Kirgistanie i na Korsyce, na cmentarzu w Bonifacio. Natomiast dla Mirki było to pierwsze spotkanie z nekropolią.
Oczywiście nie mogliśmy pominąć grobu Evity Perón.
Eva Perón do dziś pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych i jednocześnie kontrowersyjnych postaci argentyńskiej historii. Jedni ją uwielbiali, inni nienawidzili, ale trudno odmówić jej ogromnego wpływu na społeczeństwo. Była głosem najuboższych, angażowała się w działalność charytatywną, prawa pracownicze i walkę o prawa kobiet. Zmarła w 1952 roku na raka szyjki macicy, mając zaledwie 33 lata. Jej grób, znajdujący się w rodzinnym mauzoleum Duarte, nie jest najbardziej okazały na cmentarzu. A jednak to właśnie tutaj zatrzymuje się najwięcej odwiedzających.
Teatro Colón
Z Recolety przeszliśmy pieszo do Teatro Colón, gdzie mieliśmy zarezerwowane zwiedzanie… w języku hiszpańskim. Czy wszystko zrozumieliśmy? Oczywiście, że nie. Ale najważniejszy przekaz do nas dotarł, a sam budynek mówił właściwie za siebie.
Teatro Colón otwarto w 1908 roku. Jest uznawany za jeden z najważniejszych teatrów operowych świata, wymieniany obok mediolańskiej La Scali czy nowojorskiej Metropolitan Opera. Słynie również ze znakomitej akustyki. Jego architektura to kolejny dowód ogromnego wpływu Europy na Buenos Aires. Marmury, złocenia, monumentalne schody, kryształowe żyrandole i bogato zdobione wnętrza robią naprawdę duże wrażenie. A widok z balkonów na widownię i scenę jest po prostu fenomenalny.
El Ateneo Grand Splendid – księgarnia, która nadal jest teatrem
Na zakończenie dnia zostawiliśmy sobie jeszcze jedno miejsce, czyli słynną księgarnię El Ateneo Grand Splendid. Wydawało nam się, że po wizycie w portugalskiej Livraria Lello w Porto, kojarzonej z Harrym Potterem, niewiele księgarni może nas jeszcze zaskoczyć. A jednak. El Ateneo to zupełnie inna skala. Dawny teatr Grand Splendid, otwarty w 1919 roku, został przekształcony w księgarnię, zachowując niemal cały swój teatralny charakter. Są więc balkony, loże, bogato zdobiony sufit, kurtyna i scena, na której obecnie działa kawiarnia. Tam, gdzie kiedyś siedziała publiczność, stoją regały z książkami. Całość jest absolutnie zachwycająca.
Zastanawialiśmy się tylko, ilu odwiedzających rzeczywiście przychodzi tutaj kupować książki, a ilu traktuje księgarnię jako kolejną atrakcję turystyczną Buenos Aires.
Buenos Aires od kuchni czyli refleksje Mirki
Buenos Aires warto też poznawać przez żołądek!
Zacznijmy od tego, co Argentyńczycy potrafią najlepiej – steków!
Pierwszego dnia postawiliśmy na klasykę. Na naszych talerzach pojawiły się sirloin, rib eye i tenderloin. Mięso było doskonałe – soczyste, delikatne i pełne smaku. Do tego pieczone brokuły i marchewki, a całość popijaliśmy dobrym różowym winem musującym.
Na kolejny lunch ja i Fibak ponownie skusiliśmy się na steki, choć tym razem ten w stylu amerykańskim nieco odstawał od pozostałych. Gosia wybrała grillowanego łososia, bo steki to zdecydowanie nie jej smak. Do tego pieczone bataty i argentyńskie dodatki.
Ponieważ nie samymi stekami człowiek żyje, to spróbowaliśmy oczywiście empanadas, czyli jednego z najbardziej charakterystycznych argentyńskich przysmaków. Najpierw w wersji pieczonej, z mięsem, serem i nadzieniem wegetariańskim. Ciasto przypominało nieco pizzowe. Smaczne, choć prawdziwe odkrycie czekało nas dzień później. Wtedy trafiliśmy na empanadas smażone w głębokim tłuszczu. Zupełnie inne! Ciasto delikatniejsze, kruche, wręcz rozpływające się w ustach. Moja wersja z doskonale doprawioną wołowiną była rewelacyjna, a klasyczna z serem i szynką niewiele jej ustępowała.
Trzeciego dnia apetyt był już nieco mniejszy. Fibaki zamówili argentyńską zupę pomidorową, a ja kanapkę z miejscową kiełbaską i frytkami. Pomidorowa okazała się zupełnie inna niż nasza polska – znacznie gęstsza, słodsza, z dodatkiem sera. Łyżka mogłaby w niej spokojnie stać!
A teraz coś, bez czego trudno wyobrazić sobie argentyńskie posiłki – MALBEC!
Do większych posiłków zamawialiśmy kieliszek tego lokalnego czerwonego wina. Spróbowaliśmy trzech różnych Malbeców i wszystkie były naprawdę bardzo dobre. Co więcej, nawet Gosia, która na co dzień nie przepada za czerwonym winem, dała się przekonać. To chyba najlepsza rekomendacja!
Nie możemy też pominąć śniadań. Pierwszego dnia zupełnie przypadkowo trafiliśmy do restauracji z bardziej międzynarodową kuchnią. Zjedliśmy pyszną shakshukę z kiełbasą oraz tosty z jajkiem i awokado. Shakshuka była bardzo pikantna i zdecydowanie inna od oryginału. Nie było kuminu! 🙂
Nasze pierwsze kulinarne wrażenia z Buenos Aires? Zdecydowanie na plus!
Buenos Aires w monochromie
Lukasz konsekwentnie realizuje swój projekt fotograficzny, dokumentując Buenos Aires w czerni i bieli. Tym razem na warsztat trafiły nie tylko ulice i mieszkańcy miasta, ale również architektura, monumentalne wnętrza i detale, których w Buenos Aires naprawdę
I tak kończymy nasze trzy dni w Buenos Aires. Uciekamy na południe, do Ushuaia, by się w końcu trochę schłodzić po upałach w Buenos Aires, by uciec od wielkomiejskich bodźców i by w końcu dotknąć nieco przyrody. Hasta mañana!






