Smaczki granicy kirgisko-kazachskiej

Dzisiaj znowu transfer, tym razem docelowy do Ałmat, skąd nad ranem odlecimy do Polski. Przed nami jakieś 300 km, z przerwą na przekroczenie granicy kirgisko-kazachskiej.

Zanim jednak wyruszymy, idziemy na targ, gdzie planujemy kupić pamiątki.

W pobliskim kantorze wymieniamy pieniądze i doświadczamy empirycznie scen rodem ze „Sztosu”. Ale że „nie masz cwaniaka nad Polaka”, proszę grzecznie o brakujące 500 somów. W naszym przypadku to „tylko” 500 somów, bo Jurka chcieli przerobić na 3500 somów. Cinkciarze są świadomi tego co robią, bo bez słowa – również słowa „przepraszam” – uzupełniają braki.

Na targu kręcimy się wyłącznie po strefie z pamiątkami, pomijając zupełnie artykuly szkolne, majtki, parasolki, firanki czy rury PCV. Nabywamy drogą kupna koszulki, magnesy, kartki i inne bibeloty, które będą zalegać na naszych półkach i przypominać nam o czasie spędzonym w Kirgistanie.

Żadne zakupy nie są udane, jeśli nie są oblane zimnym piwem. Znajdujemy jedyny lokal w okolicy, w którym sprzedają piwo. Nas jest czworo, a piw trzy. Ale zaradne sprzedawczynie wysyłają umyślnego po ostatnie i cała nasza czwórka ma szansę się napić drogocennego napoju.

Około południa opuszczamy Biszkek. Po drodze zatrzymujemy się jeszcze w sklepie z alkoholami, by wydać ostatnie somy i jedziemy w kierunku granicy w Kordaju.

Granica. To dopiero doświadczenie. Na początek długi sznur samochodów. Wzdłuż drogi uliczni sprzedawcy i ostatnia szansa na zakupienie kirgiskiego kurtu, ajranu czy owoców sprzedawanych na wiaderka. Opuszczamy nasz bus, bierzemy wszystkie bagaże i idziemy do kolejki. Okienka są trzy, a tłum ludzi jeden i to prący do przodu jak domestos, z siłą wodospadu. Widać, że lokalsi opracowali kilka strategii jak najszybszego przechodzenia przez granicę.

Pierwszy to na „babcię”. Najpierw babcia grzecznie chce wykorzystać fakt, że jest babcią i próbuje przejść do przodu. Gdy się reflektujemy, że każda z nich jest „grandmother”, kolejka się posuwa, ale bez nas. A babcie, gdy widzą, że się dalej nie uda, napierają na żebra, pod łokcie, próbują się przedrzeć od lewej czy prawej flanki. Nasze bagaże nie są żadną przeszkodą. Idealnie się po nich chodzi!

Drugi sposób na „kobietę w ciąży”. Oczywiście wpojona nam kultura nakazuje przepuszczać kobiety w ciąży, niezależnie czy jesteśmy kobietami czy mężczyznami, ale gdy kobietę w ciąży udaje babka, której wcześnie nie wyszedł sposób na „babcię”, szybko adaptujemy się do warunków i jako kobiety też nagle jesteśmy w ciąży. Wszystkie. Łącznie z Piotrem 🙂

Trzeci sposób to na „partyzanta”. Jeden przepycha się do przodu, a jak tłum się z lekka uspokoi, zaczyna coś głośno krzyczeć, przestawia ludzi i sprowadza za sobą całą pięcioosobową rodzinkę.

Jest jeszcze cały milion wariacji. O kulturze czy uprzejmości należy zapomnieć, jeśli nie chce się czekać na granicy kolejnych godzin. Jako Polacy bardzo sprytnie dostosowujemy się do panujących zasad i po godzinie wszyscy jesteśmy w Kazachstanie. Na wejściu do Kazachstanu wciąż tłok, ale nieco lepiej. Służby reglamentują ilość osób, które wchodzą do środka i czekają na kontrolę paszportową. Gdyby nie pan wjeżdżający mi wózkiem z torbami w cztery litery, uznałabym, że poszło nawet gładko 🙂 

W takich momentach bardzo docenia się strefę Schengen …

Niestety trzepią nasz samochód, w związku z czym zanim ruszymy dalej w kierunku Ałmat, czekamy. Jeździmy dwoma samochodami, busem i osobówką, albowiem w busie nie mieszczą się nasze duże bagaże. Musimy jednak odjechać z granicy, więc ładujemy wszystko do busa i po kilkunastu kilometrach zatrzymujemy się na stacji. A Sasza wciąż nie przyjeżdża. Grupa jest taka, że o suchym pysku nie czeka, więc wykańczamy irlandzką whisky oraz kosztujemy kazachski koniak.

Do Ałmat dojeżdżamy dopiero ok. 20.00. Zostawiamy bagaże w hostelu i udajemy się na kolację do Che Chill Pub. Jesteśmy wprawdzie najedzeni po późnym lunchu w garkuchni po drodze, więc sałatka z buraka i gruszki jest doskonałym wyborem. Po kolacji grupa idzie na zwiedzanie Ałmat, a my – ponieważ kilka tygodni temu zwiedziliśmy miasto na wskroś – wracamy do hostelu się spakować i zdrzemnąć kilka godzin przed wyjazdem na lotnisko.

Może Cię zainteresować także:

Niekończący się transfer z Warszawy do Kirgistanu Ostatni przyczółek cywilizacji Biszkek by night Strome wejście na przełęcz Telety (3859 m n.p.m.)